βρέχει έξω...
Ο ουρανός κλαίει και τα δακρυά του χύνονται σαν καταιγίδα
Βρέχει έξω...
Η καρδιά πλημμυρίζει .πνίγονται οι σκέψεις απο αισθήματα
το μυαλό θολώνει,θαμπώνει απο τις στάλες....
Κι εγώ κρυμμένη σε ένα καταφύγιο που μπάζει απο παντού
αρχίζω να μετρώ αντίστροφα τον πνιγμό
το καταφύγιο ειναι η λογική
η καταιγίδα απο τη σκέψη σου θα με πνίξει απο στιγμή σε στιγμή....
μα δεν υπάρχει έξοδος
εγκλωβίσμένοι στις παραλογες λογικες..
πρεπει παντα να αναμενουμε τον ερχομο της βροχης....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου