με ακουσμα φλαουτου

Και σαν πεφτει η βροχη καταγης
εγω δεν τολμω να στρεψω τα ματια κατα τον ουρανο
-παρα βουβα δακρυζω μαζι του

για τον χαμενο ηλιο
και το ξεχασμενο μου φως

σαν τυφλη που πασχιζει να δει την εμορφια του κοσμου

κι έχω μονάχα
τον ηχο απο ενα φλαουτο
να με παρηγορει
και να μου χαιδευει το ακουσμα
κι οσες αισθησεις μου απομειναν.....